دود می خیزد ز خلوتگاه من
کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟
با درون سوخته دارم سخن
کی به پایان می رسد افسانه ام ؟
دست از دامان شب برداشتم
تا بیاویزم به گیسوی سحر
خویش را از ساحل افکندم در آب
لیک از ژرفای دریای بی خبر
بر تن دیوارها طرح شکست
کس دگر رنگی در این سامان ندید
چشم می دوزد خیال روز و شب
از درون دل به تصویر امید
تا بدین منزل پا نهادم پای را
از درای کاروان بگسسته ام
گر چه می سوزم از این آتش به جان
لیک بر این سوختن دل بسته ام
تیرگی پا می کشد از بام ها :
صبح می خندد به راه شهرمن
دود می خیزد هنوز از خلوتم
با درون سوخته دارم سخن

تنهایی

من به آمار زمین مشکوکم

اگر این شهر پر از آدم هاست

پس چرا این همه دلها تنهاست؟

دل سردی

رو رگ خشک درختا

درد پاییز می گیره

بارون نم نمک آروم

روی جالیز می گیره

دیگه سبزی نمی مونه

همه جا برگای زرد ه

دیگه برگا نمیرقصن

رقص پاییز پر درد ه

گرمیه دستای من کم شده دستاتو بده

دستای سرد منو گرم بکن

باد پاییز سرد ه

آفتاب تنبل پاییز دیگه قلبش سرد ه

بازی ابرا با خورشید

منو آروم کرده

قسم

تو مگه قسم نخوردی دلمو تنها نذاری

روبروم نشستی اما از غریبه کم نداری

روبروی من نشستی توی چشم تو ستاره

از صدای تو شنیدم که دلت دوسم نداره

دل تو تو آسمونا ، من به دونبال دل تو

تو به دونبال ستاره ، من به یاد قسم تو

تو مگه قسم نخوردی دلمو تنها نذاری

هرگز از روز جدایی سخنی به لب نیاری

حالا روبروم نشستی حرف تو فقط جدایی

تو قسم نخورده بودی که یه دنیا بی وفایی

تو قسم نخورده بودی روزی عشق تو می میره

نور یک ستاره یک شب جای مهتاب رو می گیره

روزگار سخت

رگ خواب این دل تو دست تو بوده

ترک های قلبم شکست تو بوده

منو با یک لبخند به ابرا کشوندی

با یک قطره اشکت به آتش نشوندی

مدارا نکردی با دلواپسی هام

ندیده گرفتی غم بی کسیمو

با این آرزویی که بی تو محاله

یک شب خواب آروم فقط یک خیاله

چقد حیفه این عشق همینطور هدر شه

یکی از من و تو بره دربه در شه

باید سر کنم تاهمین جای خالیت

حالا تو نبودم بگو در چه حالی

مدارا نکردی با دلواپسی هام

ندیده گرفتی غم بی کسیمو

با این آرزویی که بی تو محامه

یک شب خواب آروم

فقط یک خیاله